گفته بودی همسفرم هستی مرا تا پای جان / دستهایت بالشم قلبت برایم آسمان

گفته  بودی  دوستم  داری  نرم از پیش  تو / گفتمت جانان من قلبم به  زیر پای  تو

یاد داری گفتمت با من نشی نا مهربان ؟ / جان و روحم مال تو تنها کنار من بمان ؟

یاد داری گفتمت بی تو دلم تنها  شود؟ /همصدابامرگ و هم پیمان غمها می شود؟

گفته بودی هیچ وقت از پیش قلبم نی روی / بی من ودستای من تا خانه غمها روی

حال ای نامهربان ِای  نارفیق  بی   وفا ! /دست هایم مانده تنها  تو  کجا و من  کجا ؟ 

من به هر روز و شبم کارم شده اشک وفغان/تو  کجایی تا ببینی حال  و  روزم این  زمان؟

بی خبرم از حال من رفتی و پر غم گشته ام / خود ببین همچون خدا تنهای تنها گشته ام

گفته بودی می شوی غمخوار و همدم بر دلم/ خانه ی قلبت شود کاشانه ی عشق دلم

یاد  داری  آن همه شبها که در وقت  اذان / دست اندردست هم رفتیم تاهفت آسمان ؟

یاد داری بوسه عشقی به لبهامان نشست؟/عهد عشق و یاری آنجا بر دلای ما نشست

یاد داری  دست گرمت  روی قلبم را فشرد ؟ /از تپش هایش تو فهمیدی چگونه دل  سپرد

آه پس کو آن همه عشقی کزان دم میزدی ؟/کو نشان دوستت دارم که حرفش میزدی ؟

بی وفا تنها شدم غمخوار من بودی رفیق!/ عشق من بودی چرا خنجر زدی ای نارفیق!

یاد داری گفتمت یک لحظه بی تو مرده ام ؟ / هستی و دار  و  ندارم  را به تو بسپرده ام

التماست  کردم .... دست من  را  ول  نکن  / آسمان قلب من  را بی فروغ  و  شب  نکن

گفته بودی تاهمه عمرت دلت مال  من ست/چشمهای مهربانت عاشق چشم من ست 

آه قلبت را چه شداینگونه تنهایم گذاشت ؟ / همدم شبها واشک وحسرت ودردم گذاشت